การออกแบบเพื่อความยั่งยืนจะต้องมีการจัดการที่ดีทุกขั้นตอนของวัฏจักรชีวิตของผลิตภัณฑ์ ตั้งแต่การหาวัสดุการออกแบบ การผลิต การนำไปใช้และการทำลายหลังการใช้งาน รวมทั้งการเข้าสู่กระบวนการนำกลับมาใช้ใหม่หรือการรีไซเคิล

ในปัจจุบันนักออกแบบต่างก็พยายามจะดีดตัวเองให้หลุดจากแนวคิดการรีไซเคิลปกติและหาทางเลือกใหม่ที่สร้างสรรค์มากกว่าเดิม อย่างเช่นการส่งงานออกแบบผลิตภัณฑ์ผ่านทางอินเตอร์เน็ตและให้ผู้ซื้อเป็นผู้สร้างผลิตภัณฑ์ขึ้นเองแทนการผลิตในโรงงาน ซึ่งช่วยลดต้นทุนการผลิตและลดการใช้ทรัพยากรที่ใช้ในการขนส่งได้อย่างมากนอกจากนี้แนวคิดเรื่อง “อัพไซเคิล” หรือการออกแบบที่ชุบชีวิตใหม่ให้กับผลิตภัณฑ์ที่หมดอายุการใช้งานก็เป็นอีกหนึ่งแนวทางที่ไม่เพียงแต่จะเพิ่มมูลค่าทางเศรษฐกิจให้กับผลิตภัณฑ์แต่ยังทำให้ผลิตภัณฑ์ใหม่นั้นมีคุณค่าทางสังคมมากขึ้นด้วย