seo an dùthaich nach robh riamh ann
is a coille de mhór-bhailtean le’n cuid
lùchairtean glainne far a bheil airgiod
a fighe airgid a bhiathas nam bochd,
agus tùir, sùbailte ri cruinn, as am
faicear - eadar nam beann liatha, a
tha fialaidh do cheum àrd nam fiadh
is taisdealair, ‘s nan sruth bradanach
(saor do gach iasgair) - liosan réidhe,
tur-bhàthte ann am meas, lus is gràn
seo an dùthaich far am bi an t-arm a’
treabhadh, far a bheil an cuan fhéin na
aiseag do gach fògarrach gun dòchas,
far an togar cànan do nàbaidh le toil
agus siùbhlachd, far am bi na bàird ag
aithris naidheachd an latha, air sgrìn
farsaing na fìrinn, is an luchd-cunntais
a’ sgaoileach an sporain amach mar
lian air am fàsar soidhichean pailteis -
le ho-ro agus ho-ro, b’e siud an latha
ach chan àich bàrd an sealladh - deòir
na cruinne, nuair a tha an naidheachd
na bheul mar chnothan searbha, agus
cluasan faoin an dòchais a’ cluinntinn, fo
na facail, roghainn eile, slighe amach bho
sgeul na fàire lasraich gu raon far a bheil
anail na gréine fosgladh bhlathan sìthe,
ann a shin, eanchainn, dall dùbhlanach, a’
suaineadh eadar nan gas, gu meas nan
cugall, eadar ugh na smuaint agus sgiath |
