Το άρωμά σου πάλλεται στο χώρο,
γλιστρά με το νερό από τα πέτρινα σκαλοπάτια
στο δρόμο,
κυλά χαϊδεύοντας τα νύχια των πουλιών
και πλημμυρίζει με ηδυπαθή αγγίγματα
την πόλη.

Η μελωδία της μυρωδιάς σου μέσα στη βροχή
που πλένει
δυο μερόνυχτα
την πόλη
ηχεί σαν τον αέρα της ανάσας σου στα θωπευτικά τείχη
του αυλού.

Ή μήπως δύο χρόνια;

Βυθίζομαι στον κόρφο του υετού.
"Δανάη, Δανάη" ψιθυρίζει μουσκεύοντας την Ήβη.

Δυο χρόνια ή μήπως δυο αιώνες;

Ανεβαίνει με τόλμη στην άβατη ατραπό
σαν χέλι στα μαλακά τοιχώματα
των νερών.
Οι στάλες κροταλίζουν στα κάγκελα.

Δυο αιώνες ή μήπως δύο χιλιετίες;

Εφορμά ευλύγιστος στην ωογόνο σφαίρα
και επέρχεται η έκρηξη …
και εγκατασπείρονται τα ύδατα
στο νέο λιβάδι.

Δυο χιλιετίες ή μήπως ...